Ik was een eenzame, onderdanige vrouw, diep gefrustreerd omdat ik alleen rondliep met mijn onvervulde verlangens. Het is niet eenvoudig om een goede Meester te vinden, zeker niet in de kringen waarin ik me begeef. Ik maakte een profiel aan op datingsite, waarin ik duidelijk aangaf wat ik zocht: een Meester die liefdevol en aandachtig was, maar tegelijkertijd keihard en onverbiddelijk. Iemand die ik niet kon inpalmen met een knipoog of een verleidelijke blik.
Talloze berichten, maar het was overduidelijk dat de meeste afzenders mijn profiel niet eens fatsoenlijk hadden gelezen. Wat ongelooflijk irritant. Ik was absoluut niet op zoek naar een eenmalige vanilla-seksuele ontmoeting, hoe vaak ze ook foto’s van indrukwekkende geslachten meestuurden.
Op een dag ontving ik dan eindelijk dé brief.
Het kwam van een Meneer die zich presenteerde als een ervaren Dominant – althans, dat beweerde hij. Hij schreef op een intrigerende manier, en mijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt. Aan fantasie ontbrak het hem niet, en de brieven volgden elkaar op, steeds beter en verleidelijker. Misschien was híj wel het antwoord op mijn smeekbeden.
Na maanden van intense correspondentie en urenlange telefoongesprekken, spraken we af op een middag in een café. Hij stelde zich voor als JeanMarc Baidel: hoffelijk, beleefd, met krachtige, doordringende ogen. Ogen zijn voor mij van groot belang. Ogen die in een fractie van een seconde hard als graniet kunnen worden, kunnen me in vuur en vlam zetten. Net als een diepe, vaste, bevelende stem.
Hij nam al snel de leiding: hij bestelde voor ons allebei, zonder mij te raadplegen. Dat beloofde veel goeds, dacht ik, en ik glimlachte naar hem. We aten eenvoudig maar smakelijk, met een glas wijn erbij.
Hij zag dat ik op hem reageerde, en zijn ogen vertelden me dat het wederzijds was.
Na een paar uur waarin we over van alles en nog wat hadden gesproken, was het tijd om afscheid te nemen. Toen we opstonden en naar buiten liepen, greep hij stevig mijn nek vast en leidde me zo naar buiten. Hmm, dat voelde heerlijk.
Hij liet niet los tot we bij de parkeerplaats waren, waar mijn auto stond. Vlak voordat hij me losliet, schoof hij bliksemsnel zijn andere hand onder mijn luchtige zomerjurk – om te controleren of ik een slipje droeg.
“Dit is de laatste keer dat je een slipje draagt als je met mij afspreekt, begrepen?” Zijn stem liet geen ruimte voor twijfel. Ik sloeg mijn ogen neer en fluisterde: “Ja, Meester.”
Hij hielp me in de auto en gaf me een vluchtige kus op mijn wang. “Tot snel,” zei hij vastberaden. Ik kon alleen maar knikken, startte de motor en reed weg.
Ik trilde over mijn hele lichaam, en mijn sappen stroomden zo overvloedig dat mijn slipje doorweekt was. Zo hongerig was ik. Dit belooft veel goeds, dacht ik, terwijl ik mee neuriede met de muziek uit de radio.
Thuis aangekomen wachtte er al een mail van Hem.
Een bevel: ik moest me de eerstvolgende vrijdag bij hem thuis melden. Hemeltjelief – dat was al over twee dagen! Ik diende te komen in een kort, wijd rokje – bij voorkeur zwart – een doorschijnende witte blouse, jarretelles met kousen, en zonder bh of slipje. Ik raakte meteen weer opgewonden. Verdorie, hij had razendsnel door wat voor effect hij op me had. Maar ach, liever dat dan dat hij me niet in vuur en vlam kon zetten.
De dag brak aan met stralende zon. Ik moest precies om 17.00 uur voor zijn deur staan, en dat deed ik natuurlijk. Ik zweette en was bloednerveus. Boven het fraaie messing naamplaatje op de deur was een stukje karton geplakt, waarop in net handschrift stond: JeanMarc Baildel.
Ik wierp een blik op mijn horloge en klopte aan. Hij deed meteen open – gehuld in strakke latex broek en bijpassend vest. Het zat wel érg strak, bijna komisch, en het was overduidelijk splinternieuw: het prijskaartje hing nog aan het vest.
“Je bent precies op tijd – dat bevalt me,” zei hij, met een stem die hard moest klinken, maar die licht oversloeg en zijn nervositeit verried. Ik voelde een lichte irritatie, maar dacht: oké, geef de man een kans. Hij leidde me naar de woonkamer en beval me voorover over de eettafel te buigen, zodat hij kon controleren of ik geen slipje droeg. “Goed zo, sletje,” zei hij. “Je hebt begrepen wat ik zei.”
Natuurlijk had ik dat. Zijn instructies waren glashelder. Hij haalde twee glazen en een fles wijn, zodat we even konden ontspannen. Fijn. Ik keek rond en keek rechtstreeks de slaapkamer in, waar twee kettingen aan het plafond hingen.
Ik bekeek ze met ontzag. Even flitste de gedachte door me heen hoeveel vrouwen daar al hadden gehangen, zwetend en smekend. Hij had gezegd dat hij ervaren was, maar niet hóé ervaren. Hij had vooral over fantasieën gesproken. Maar goed, wie wil er nu horen over al die andere vrouwen?
“Hoe lang beoefen je SM al?” vroeg ik, terwijl we van de wijn nipten. “Ach, al vele jaren,” antwoordde hij. “Zodra ik hier introk, richtte ik mijn slaapkamer in als SM-kamer. Alles kan binnen tien minuten worden weggehaald als er bezoek komt. De haken in het plafond gebruik ik dan voor bloemen, als de kettingen er niet hangen.”
Slim bedacht. Je moet creatief zijn als familie en vrienden niets mogen weten.
“Ga naar de slaapkamer, kleed je uit en kniel neer,” beval hij, toen ik mijn sigaret had opgerookt en mijn wijn ophad. Hij wilde mijn bovenarm vastpakken om me aan te sporen, maar stootte daarbij per ongeluk de wijnfles om, zodat de rode wijn over het tafelblad gutste en op het lichte tapijt druppelde.
Ik wist niet of ik mocht lachen, beet op mijn lip en draaide me om. “Vooruit,” zei hij, en haastte zich naar de keuken voor doekjes.
De slaapkamer was geschilderd in diep wijnrood, met zwarte planken aan de muur en twee grote spiegels. Ook die spiegels waren duidelijk nieuw; er zaten nog resten van stickers op. Maar het zag er goed uit.
Ik kleedde me uit en knielde netjes neer. Om mijn onderwerping te tonen, boog ik mijn hoofd – en zag twee kleine hoopjes zaagsel op het tapijt liggen. Ik keek omhoog en zag dat het uit de plafondhaken kwam.
Voor ik verder kon denken, kwam de Meester binnen met een paar handboeien, bekleed met – ongelooflijk – leopardprint pluche!
Ik had verwacht dat er boeien aan de kettingen zouden komen, maar goed. Met een harde klap op mijn billen werd ik bevolen op te staan. Mijn benen werden gespreid en vastgebonden aan respectievelijk het bed en een fauteuil, zodat ik precies tussen de twee kettingen stond. Toen kreeg ik de handboeien om, waaraan een karabijnhaak werd bevestigd die aan één ketting werd vastgemaakt. Daar stond ik dan, scheef en ongemakkelijk, met een ketting die tegen mijn buik sloeg.
Ik klaagde een beetje over de oncomfortabele houding, maar werd gesommeerd mijn mond te houden. Ik kreeg klemmen op mijn tepels met een dubbele ketting ertussen, waarna hij een negenstaartige zweep tevoorschijn haalde en ermee begon te zwaaien. Zijn handen gleden liefkozend over mijn billen, voordat hij de zweep hief en uithaalde. Au verdomme – het voelde alsof ik met hagel werd beschoten. Ten eerste had hij de opwarming overgeslagen, ten tweede had hij geen controle over die lange zweep.
“Dat deed verdomd zeer – veel te zeer,” zei ik verontwaardigd.
“Sorry, dat was niet de bedoeling,” mompelde hij vaag. Wat krijgen we nu – biedt hij excuses aan? Hier klopt iets niet. Maar goed, hij kende me nog niet, hij verdiende nog een kans.
Om het goed te maken knielde hij voor me en liet zijn tong langzaam over mijn pas geschoren kutje glijden. Hmm, dat deed hij wél goed. Ik bewoog mee met zijn likken, wat hem steeds enthousiaster maakte.
Plotseling scheurde zijn nieuwe latex broek met een knal open bij zijn billen. Ik barstte volledig in lachen uit, en hij werd knalrood.
“Veeg die grijns van je gezicht,” beet hij me toe. Ik zweeg meteen en dacht: nu heeft hij tenminste een reden om me te straffen. Maar nee – hij rommelde in zijn zakken en zei: “Nou, dat was niet zo geslaagd. Kom maar op bed liggen, dan krijg je wat pik.” Hij werd steeds nerveuzer terwijl hij in zijn zakken zocht. Toen liep hij naar de woonkamer, maar kwam snel terug en zei dat hij de sleutel van de handboeien helaas niet kon vinden.
“Maar je krijgt toch twee sleutels bij een set handboeien – waar is de andere dan?” vroeg ik. “Eh… die zitten aan dezelfde sleutelring,” stamelde hij. Godbewaarme.
O nee, waarin ben ik terechtgekomen? “Ik ben zo terug – ik ga even naar de buren, die hebben ook handboeien, misschien past die sleutel.” Hij verdween in een oogwenk. Hij was nog niet goed en wel de deur uit, of hij kwam alweer teruggerend naar de slaapkamer, vuurrood in zijn gezicht, om snel een andere broek aan te trekken. Ik probeerde mijn gegiechel te onderdrukken. Zonder een woord verliet hij het huis.
Na een minuut of vijf hoorde ik geklop aan de voordeur. “Hallo, ben je thuis, kleine Ibberman?” klonk een zoetsappige stem. O nee – hij had de voordeur niet eens op slot gedaan. “Ii-ib?” riep ze nog eens.
Ik hoorde hakken tikken op de tegels in de gang en daarna op het zachte tapijt in de woonkamer.
Plotseling verscheen een vrouw met paars haar en een broekpak in de deuropening. Ze stond met open mond te staren. Daar hing ik, als een neergeschoten vogel, met vrij uitzicht tot aan mijn baarmoeder en klemmen op mijn tepels.
“Dag,” zei ik met een brede glimlach (wat kon ik anders?). “Heb je toevallig een tissue voor me, zodat ik mijn wangen een beetje kan afvegen?” Die waren nat van de tranen van het lachen, mijn mascara was uitgelopen, ik leek wel een beetje op Alice Cooper.
Ze werd vuurrood en draaide zich snel om om weg te gaan. Precies achter haar kwam JeanMarc aanrennen met een hamer en een beitel, maar hij stopte abrupt bij het zien van de vrouw. “Mam, wat doe jij hier?” vroeg hij met trillende stem. “Ib, wat is dat voor een vrouw in jouw huis? Ze lijkt wel een hoer – en waar zijn Marianne en de tweeling? Wat zal die wel niet zeggen?” Zonder op antwoord te wachten, stoof ze als een wervelwind door de woonkamer naar buiten.
“Ib? Wie is Ib?” vroeg ik aan de stakker die van pure ellende op zijn eigen tenen stond te trappen.
Hij gaf geen antwoord, maar haalde de karabijnhaak uit de ketting en sleepte me mee naar de keuken. Zonder iets te zeggen legde hij mijn geboeide handen op de marmeren aanrechtblad naast het fornuis en sloeg erop met de hamer.
Zijn gezicht was onbetaalbaar toen het marmer in tweeën spleet.
Ik beet op mijn lip, maar kon mijn lach niet meer inhouden. De tranen stroomden, ik hikte van het lachen en huilen tegelijk, omdat ik in zee was gegaan met zo’n idioot. De handboeien werden in tweeën geslagen, maar zaten nog om mijn polsen. In elk geval hingen ze niet meer aan elkaar, dus ik liep naar de slaapkamer om mijn kleren te pakken.
Hij liep achter me aan en begon een heel verhaal over dat zijn vrouw hem niet begreep en dat de kinderen verwend waren. God behoede ons voor zo’n sukkel.
Ik kleedde me vliegensvlug aan en vertrok zonder een woord te zeggen. Zo veel voor die “Meester”. Ik denk dat ik maar weer terugga naar single!
