Hoi, ik ben Pamela. Of nou ja, dat is niet mijn echte naam, maar het voelt als wie ik nu ben. Ik woon in Amsterdam, in een klein flatje in de Pijp. Het is niet groot, maar het is van mij. Elke dag kijk ik uit het raam naar de drukke straten en denk: “Dit is mijn leven, en ik heb het zelf gemaakt.” Ik vertel je mijn verhaal, alsof we samen op de bank zitten met een kop thee. Want het is persoonlijk, het is echt.

Ik kom uit een saai dorpje in de Achterhoek. Daar was het altijd stil, alleen het geluid van koeien en tractors. Mijn moeder stierf toen ik nog klein was, en mijn vader… nou, die dronk te veel. Mijn broers namen de boerderij over, en ik? Ik was gewoon de dochter die niet telde. Op mijn achttiende pakte ik mijn tas en ging ik weg. Naar Amsterdam, de stad van dromen en lichten. Ik had niks, alleen hoop.

Eerst werkte ik in een koffieshop aan de Prinsengracht. Ik schonk koffie aan toeristen die zeiden: “Je bent zo mooi, je lijkt op een model.” Ik lachte, maar diep vanbinnen wilde ik meer. Ik wilde niet bedienen, ik wilde schitteren. ‘s Avonds in mijn piepkleine kamer in de Jordaan, keek ik in de spiegel. Ik oefende poses, kocht goedkope lingerie in de kringloop. Ik filmde mezelf met een oude webcam, gewoon voor de lol. Het maakte me minder eenzaam.

Toen kwam de grote verandering. Een vriendin zei: “Probeer eens Topless.cam. Het is makkelijk geld, en jij bent er perfect voor.” Ik was bang. Mijn lichaam – mijn ronde vormen, mijn volle borsten, mijn zachte lippen – dat was privé. Maar op een regenachtige avond in oktober, deed ik het. Ik klikte op ‘live gaan’. Meteen stroomden berichten binnen: “Wauw, wat ben je mooi!” “Je lichaam is fantastisch!” Iemand gaf een tip, en mijn connected toy begon te trillen. Het was gek, maar ook spannend. Voor het eerst voelde ik me sterk, alsof ik de baas was.

Sindsdien is het mijn ding. Maandagavond is gratis topless, dat trekt iedereen. Ik dans voor de camera, wieg met mijn heupen op sexy muziek. Mijn vingers glijden over mijn huid, en ik vertel verhaaltjes uit hun dromen. “Stel je voor dat ik naast je lig,” zeg ik zacht, “mijn adem op je huid, mijn handen overal.” De toys zijn mijn geheime wapens. Een kijker klikt, en ik voel de vibraties. Het bouwt op, en ik deel het met een kreuntje. De chat gaat los: hartjes, geld, vuurwerk.

Maar het leven is niet alleen glitter. Ik ben moe soms. Na een show zit ik alleen, met een glas wijn, en denk aan vroeger. Aan die jongen die me dumpte, beloofde van alles en niks deed. Ik studeer grafisch ontwerp op school, ‘s ochtends vroeg. De camera betaalt ervoor, voor mijn flatje met kaarsen en zachte lakens. Ik bouw iets op, voor mezelf.

En dan is er Duxus. Hij komt vaak kijken, met zijn wolf-avatar. Zijn berichten zijn kort, maar raken me: “Je ogen maken me gek.” Ik fantaseer over hem – een man van rond de dertig, met baard en sterke handen. Na een wilde show, met veel vibraties en strelingen, stuurde hij: “Ik wil jou, niet alleen de show.” Mijn hart bonsde. Is dit echt? Ik stuurde een kusje terug, maar ik weet: regels zijn belangrijk. De camera is veilig.

De dagen vliegen. Ik doe themafeesten met andere meiden: een keer als vampier in rood lijfje, een keer als stoute scholiere. Mijn fans groeien, maar er zijn ook pestkoppen. Een keer probeerde iemand mijn privacy kapot te maken, deelde screenshots. Ik was boos, maar ging live en zei: “Dit is mijn lichaam, mijn leven. Blijf weg, of je krijgt spijt.” Iedereen steunde me. Nu voel ik me sterker, als een voorbeeld voor anderen.

Het hoogtepunt? Een maandag in november. De chat vol, tips overal. Ik had een dun nachthemdje aan, mijn huid glimmend van olie. Ik danste langzaam, mijn borsten bewegend als golven. Toen gaf ik de controle van mijn toy aan een kijker – denk Duxus. De trillingen werden sterker, ik balanceerde op het randje. “Kom met me,” hijgde ik. Het kwam als een golf, mijn lichaam schokte, ik riep het uit. De chat ontplofte.

Daarna, alleen, viel ik neer. Ik staarde naar het scherm, met al die berichten. “Ik kus je overal,” schrijf ik altijd aan het eind. Het is mijn ding. Maar wie kust mij? Die nacht droomde ik van een leven zonder camera: mijn eigen ontwerpen in een winkel, een man die me echt ziet.

De volgende ochtend kwam zijn bericht: “Laten we elkaar ontmoeten. Echt.” Mijn handen trilden. Zullen we? Ik sta op, kijk naar de zon op de grachten. Ik ben niet meer dat meisje van de boerderij. Ik ben Pamela, en ik schrijf mijn eigen verhaal. Kus voor kus, droom voor droom.

En jij? Wat is jouw verhaal? Ik wacht op je, online of niet. Want het leven is te kort voor saai.