Het was 2010, er was nog geen oorlog van die Putin. Ja,, Georgië was gedaan. Mijn Russische Nadia was de lekkerste meid van Groningen, gevonden via een datingsite en kennisgemaakt. Maar mijn opmerking over de armoedige staat van haar land en dat miezerige KGB mannetje deden haar ontploffen. Meid, ga lekker terug naar jouw kleine oude appartement op 8 hoog als het niet bevalt. En eigenlijk begon het al vele malen eerder, het constante geklaag en gezever over Nederland. Daardoor werd het een relatie zonder seks met haar. Aanvulling, foto is van een Russische live dame.

Mijn gezicht prikte toen ik die klap van mijn Russische vriendin, Nadia, voelde. Het was de allereerste klap in onze relatie, maar het was ook de laatste. Ik tolereerde nooit enige vorm van lichamelijk geweld dat niet een vorm van consensueel sadomasochisme was. Het was voorbij, zomaar. Opeens haatte ik die Russische slut.

Het was een vrij nieuwe relatie, nieuw genoeg dat we nog niet eens het “gesprek” hadden gehad. Je weet wel, dat over trouw. Om wat voor reden dan ook hadden we het tot nu toe allebei vermeden. Het zou nu toch nooit gebeuren?

Terug naar jouw pauperland.

Nadia wist vrijwel meteen toen ze me een klap gaf en mijn gezicht zag verharden dat ze het verknald had. Terug naar haar eigen pauperland. Ik staarde haar uitdagend aan en liep naar mijn spullen om die te verzamelen. De stilte was zo indringend dat ze er wel door geneukt had kunnen worden. Ze stond erbij en keek toe hoe ik mijn bezittingen pakte tot ik naar de deur begon te lopen voor een nacht in een hotel.

“Wacht, ik dacht dat we vanavond nog een afspraak hadden bij min vrienden!” flapte ze eruit.

“Beschouw het als afgelast. We zijn klaar. Het is voorbij,” zei ik haar botweg.

“Over één miezerige klap? Meisjes doen dat de hele tijd en jongens pikken het gewoon!” Nadia probeerde me te overtuigen.

“Sommige jongens misschien wel, maar ik niet. Het is een fucking breekpunt, Nadia. Beschouw jezelf als een gedumpte,” drong ik aan.

“Maar het is maar een klap. Niet alsof ik je misbruikt heb of zo!” bleef Nadia volhouden.

“Voor mij heb je me wel degelijk misbruikt. Slaan hoef ik niet te pikken van jou. Ik weet niet hoe vaak je klappen kreeg in jouw eigen land, maar hier, bij een kerel als ik, is het ‘Goodbye Forever’ tegen jou! Ik tolereer geen lichamelijk geweld dat geen deel uitmaakt van een bondagescène of iets met wederzijds goedvinden,” antwoordde ik terwijl ik op weg ging naar de deur, haar tranen negerend

“Maar ik ben een vrouw. Jij bent een man! De regels zijn toch anders?” Nadia greep nu naar de laatste strohalmen.

“Niet voor mij, dat zijn ze niet. Als ik je zou slaan, zou dat mishandeling zijn. Jij hebt me geslagen. Dat is mishandeling. Heel eenvoudig. Geen uitzonderingen, mazen in de wet, of wat heb je. We zijn klaar als koppel. Waarschijnlijk is dat het beste. Het gesprek zat er aan te komen, maar ik had het graag aardiger beëindigd dan dit,” stelde ik vast.

“Waar gaat ‘het gesprek’ over?” vroeg Nadia me, oprecht verbaasd.

“Trouw of gebrek daaraan. Ik ben niet van het trouwe soort. Je zou me daarvoor waarschijnlijk op de stoep geschopt hebben,” veronderstelde ik.

Ze had zo’n lekker Russisch kutje.

“Zo doen we dat niet in Rusland. Er is nooit een ‘gesprek’. Vrouwen beginnen er nooit over. Mannen beginnen er nooit over. Man neukt maar wat. Vrouw neukt in het rond. Niemand praat er over. Niemand gaat scheiden. Alsjeblieft…denk na…ik smeek je!”

“Nyet,” antwoordde ik terwijl ik de deur uitliep, half met spijt door wat ze me net verteld had.

Een deel van me had het heerlijk gevonden om voor de verandering eens met een meisje te zijn dat niet zweette van mijn rokkenjagerij. Nadia was gewoon een heerlijke vrouw met blond haar en stevige borsten, en ze pakte mij als ze zin had. Zonder veel vragen trok ze dan mijn boxershort omlaag en mijn vriend stond paraat als ik al bij haar in de buurt kwam. Wat jammer, ze had zo’n heerlijk geurend kutje. En ze hield ook van bondage, net als ik, bovendien kon ik haar supersnel klaar vingeren.

Nadia was fysiek en geestelijk sterk en zeker niet bang voor een uitdaging, ze stond vrij snel op tegen onrecht. Toch kon ik het slaan nog steeds niet verdragen. Het was, zoals ik haar zei, een breekpunt. Als ik haar geslagen had, zou ik ook fout geweest zijn. Wie wist…misschien over een jaar of zo, maar misschien ook niet.

Al wat ik wist was dat ik dat soort onzin niet zou pikken. Nu niet meer. Nooit niet. Het was een glibberige helling. Als ik klappen tolereerde, wat zou dan het volgende zijn? Sinds mijn eerdere vrouw me het huis uit schopte, ONS huis, ben ik uiterst toegewijd aan het idee om nooit meer enige vorm van controlerend, psycho, misbruik, respectloos, ondankbaar, gerechtigd, bitcherig, of bezitterig gedrag van een partner toe te staan of goed te praten.

Ik was zo trouw geweest als ik maar kon zijn, ondanks mijn driften, tot die avond. Die avond betaalde ik een fijne hoer voor wat anaal voor een keer in mijn leven. Zelfs met een rubbertje was het nog behoorlijk zoete actie ook. Twee maanden later kreeg ik verkering met Nadia. Nu waren we uit elkaar en wie wist wat ik zou treffen, maar ik stond te popelen om een mooie Latina te zoeken via een datingsite.

Misschien zou ik die hoer weer vinden. Wat denk je? Ik had nog niets te doen, dankzij een afgezegde afspraakavond. En ik zou mijn ballen die goed en hard tegen haar kut duwen. Ik kwam nooit in Nadia’s kont, maar dat was pech hebben.

Over dat oorlogsmannetje, wat is dit?