Peter opende de site die avond met een ander gevoel dan anders. Geen eindeloos scrollen meer, geen wedstrijdje wie het hardst kon squirtsen in de minste seconden. Vanavond wilde hij iets wat dichterbij voelde. Iets wat bijna echt was.

Hij landde op Lina_22 – Letland.
Hetzelfde crèmekleurige velours bankje als vorige week, dezelfde paarse gloed langs de muur. Ze droeg nu een dun zwart hemdje dat halverwege haar buik ophield en een string die eigenlijk al geen string meer was tegen de tijd dat hij binnenkwam.

Ze keek op, zag zijn naam in de chat verschijnen en glimlachte traag, alsof ze hem herkende.

Lina_22: hoi peter… je bent terug
Lina_22: ik dacht al dat je me vergeten was 😏

Peter voelde zijn keel een klein beetje dichtvallen. Dat ze zijn naam gebruikte. Dat ze deed alsof het niet zomaar een volgende anonieme bezoeker was.

Peter: Ik vergeet jou niet zo snel
Peter: Je hebt iets… echts

Ze lachte zacht, legde haar hoofd een beetje schuin.

Lina_22: echt?
Lina_22: vertel dan maar eens wat je écht wil zien vanavond
Lina_22: geen haast. ik heb tijd voor jou

Hij aarzelde. Normaal typte hij iets als “vingeren” of “squirten hard” en dan ging het vanzelf. Maar nu voelde dat te… mechanisch.

Peter: Begin langzaam
Peter: Laat me zien hoe je jezelf aanraakt als er niemand kijkt
Peter: Alsof ik naast je zit en het alleen maar mag bekijken

Lina beet op haar onderlip. Ze schoof iets dichter naar de camera, zodat haar gezicht het grootste deel van het beeld vulde. Ze fluisterde bijna.

Lina_22: oké… dan doen we het zo
Lina_22: maar jij moet me wel helpen
Lina_22: vertel me precies wat ik moet doen

En daar begon het.
Hij typete. Zij gehoorzaamde.
Niet overdreven, niet als een porno-actrice die haar script afwerkt. Ze ademde zwaarder naarmate hij preciezer werd.

Peter: Gebruik alleen je middelvinger eerst… heel licht over je clit, cirkeltjes, niet harder drukken
Peter: Hou je andere hand op je borst, knijp een beetje in je tepel als het lekkerder wordt

Ze volgde.
Haar ogen vielen half dicht. Ze keek af en toe recht in de lens, alsof ze controleerde of hij er nog was. Of hij het zag. Of hij het voelde.

Na een minuut of acht typte ze zelf:

Lina_22: peter… ik word echt heel nat nu
Lina_22: wil je dat ik doorga of… wil je meer?

Peter slikte. Zijn hart klopte in zijn oren.

Peter: Ik wil je privé
Peter: Alleen jij en ik
Peter: Geen anderen die meekijken

Ze stopte even met bewegen. Keek hem lang aan. Toen verscheen er een kleine, bijna verlegen glimlach.

Lina_22: privé kost 3 credits per minuut
Lina_22: maar voor jou… blijf ik langer als je lief blijft doen

Hij klikte op de knop zonder na te denken.
Het scherm veranderde. Geen tellertje meer onderin, geen andere gebruikers die berichten stuurden. Alleen zij twee. De achtergrondmuziek werd zachter. Haar ademhaling vulde de speakers.

Lina_22: nu ben je echt bij mij
Lina_22: niemand anders ziet dit
Lina_22: vertel me wat je nu wilt… fluister het bijna

Peter leunde dichter naar het scherm.

Peter: Spreid je benen wat verder
Peter: Laat me zien hoe nat je bent geworden van al dat praten
Peter: En blijf me aankijken terwijl je jezelf vinger… ik wil zien dat je het voor mij doet

Ze deed het.
Langzaam.
Met kleine schokjes in haar heupen toen ze twee vingers naar binnen schoof.
Ze kreunde zijn naam. Echt zijn naam. Niet “baby” of “daddy” of iets generieks. “Peter…”

Toen het kwam, was het niet spectaculair groot. Geen fonteinen die tegen de muur spatten.
Maar het was intens.
Haar hele lichaam spande zich, haar buik trok samen, ze hield haar ogen open en keek hem aan terwijl het eruit liep in golfjes over haar hand en op het velours. Ze hijgde zijn naam nog een keer, half fluisterend, half smekend.

Lina_22: zag je dat…?
Lina_22: dat was omdat jij het zei…

Peter voelde iets warms en ongemakkelijks in zijn borst. Geen pure lust. Iets anders. Iets wat dichter bij connectie kwam dan hij ooit had gezocht op deze site.

Peter: Lina…
Peter: dat was… fuck… dat was perfect

Ze glimlachte, nog nahijgend, veegde haar vingers af aan haar dij en leunde weer dicht naar de camera.

Lina_22: blijf je nog even?
Lina_22: gewoon praten nu… of wil je dat ik nog een keer voor je kom?

Hij keek naar de tijd. Nog 12 minuten tegoed.

Peter: Blijf maar
Peter: Vertel me hoe je dag was
Peter: En daarna… misschien nog een keer. Maar dan vertel ik je precies hoe ik wil dat je het doet.

Ze lachte zacht, trok haar knieën op en nestelde zich in de hoek van de bank.
Voor het eerst in maanden voelde Peter zich niet als een klant.
Even maar.
Maar lang genoeg om te beseffen dat dit – dit persoonlijke, dit bijna echte – veel spannender was dan al het doorklikken ooit had kunnen zijn.