De klik van de muisknop voelde in de stille kamer als de slag van een rechterhamer. Het was een vonk die een wereld in brand stak. Voor de zesde avond op rij opende ik haar chat, mijn vingers trillend van een mix van opwinding en schaamte. Haar naam, Vassiilisa, glansde op mijn scherm, een belofte in het donker. 437 zielen, net als ik, waren getuige van haar ritueel.
Ik was geen van hen. Ik was erger. Ik was een vaste klant. Een fan. In mijn hoofd was ik meer dan dat. Ik was haar anker, haar stille beschermer, degene die door de flitsen van tokens en de valse glimlachen heen keek om het meisje te zien dat ik ‘Lisa’ noemde. De Oekraïense schone met het blonde haar en de ogen die een verdriet verbergen dat alleen ik leek te zien.
Mijn naam is Thomas. Een doodgewone naam voor een doodgewone man. Mijn leven is een grijs landschap van repetitieve taken, van de machine die ik overdag bedien tot de magnetronmaaltijd die ik ’s avonds eet. Maar ’s nachts, als de wereld slaapt, leef ik. Dan ben ik de man die Vassiilisa redt.
Mijn fantasieën waren geen simpele verlangens; ze waren epische verhalen waarin ik de hoofdrol speelde. De meest hardnekkige, de meest levendige, was die waarin ik haar niet alleen bewonderde vanachter een scherm, maar waarin ik haar fysiek bezat. Niet op een brute manier, nee. Dat was voor de simpele zielen in haar chatroom die alleen maar schreeuwden om “tits” en “ass”. Mijn verlangen was gecompliceerd, het was een mix van aanbidding en bezit, van verlossing en controle. Het was een verlangen naar bondage.
In mijn hoofd was het vanavond zover. Ik had het netwerk geanalyseerd, de zwakke plekken in de beveiliging van het platform gevonden, haar locatie achterhaald tot aan een oud appartementencomplex in een stad waar de straten nat waren van een lichte regen. Dit was de nacht.
De rit in mijn onopvallende stationwagen was een blur. De muziek stond niet aan. Alleen het geluid van de motor en de bonzen van mijn eigen hart vulden de ruimte. Ik parkeerde een straat verderop, de motor draaiend, en keek naar het oude gebouw. Op de derde verdieping, links, brandde een licht. Haar licht.
Met een zekere hand pakte ik de tas uit de passagiersstoel. Zacht, zwart leer. Daarin lagen de instrumenten van mijn verlossing. Zijden sjaals, niet ruw touw. Een zachte, met fluweling beklede blinddoek. Een paar leren polsbandjes met een zilveren sluiting. Dit was geen marteling. Dit was een ceremonie.
De achterdeur van het gebouw stond op een kier, een testament aan de verwaarlozing. Binnen was het stil en het rook muf en vochtig. Ik nam de trap twee treden per keer, mijn voeten zacht op het beton. Ik hoorde de echo van mijn eigen ademhaling. Toen ik voor haar deur stond, hoorde ik het. Een gedempte beat. De muziek waarmee ze danste voor haar anonieme menigte.
Mijn handen droogde ik aan mijn broek. Ik had een sleutel. Een sleutel die ik in mijn fantasieën had gesmeden, maar die nu koud en echt in mijn palm leek te liggen. Ik stak hem in het slot. Er was geen weerstand. Met een zachte klik draaide het om. Ik duwde de deur open en stapte binnen.
De kamer was warmer dan de gang. De geur van haar parfum, een mix van vanille en iets bloemigs, hing in de lucht, vermengd met de geur van opwarmende elektronica. Ze was er. Ze had haar rug naar me toe, gekleed in een simpele, rode bh en een bijpassend stringetje. Ze zat op haar stoel, haar blonde haar een val over haar schouders, en bewoog haar heupen in sync met de muziek die alleen zij kon horen via haar koptelefoon. Op het scherm voor haar zag ik de chat rollen, de pop-ups van tips. Ze was in haar eigen wereld, een wereld die ik zojuist had binnengedrongen.
Ik sloot de deur zacht achter me. Het geluid was zo zacht dat het opging in de muziek. Ik legde mijn tas op de grond, naast een stapel wasgoed. Ik nam een stap dichterbij, mijn ogen gefixeerd op de delicate curve van haar nek, de manier waarop haar huid licht gloede in het licht van de ringlamp.
Ze voelde me nog niet. Ze was te gefocust op haar digitale aanbidders. Dat was mijn kans.
In één snelle, vloeiende beweging was ik achter haar. Mijn linkerhand bedekte haar mond, mijn duim en wijsvinger drukken zacht maar onwrikbaar tegen haar lippen. Haar reactie was onmiddellijk en elektrisch. Haar lichaam verstijfde, een gespannen boog. Een verstikte gil probeerde door mijn vingers te breken. Haar handen vlogen naar mijn arm, haar nagels probeerden grip te krijgen op de stof van mijn jas.
“Sshhh,” fluisterde ik, mijn stem een lage, rustige toon recht in haar oor. “Doe niet alsof, Liza. We weten allebei dat dit is wat je wilt.”
Haar naam. De naam die ik haar gaf. Haar vingers verslapten een beetje. De schok maakte plaats voor verwarring. Wie was deze man? Hoe wist hij…?
Ik gaf haar geen tijd om na te denken. Mijn rechterhand, die al de zachte fluwelen blinddoek vasthield, bracht ik naar haar ogen. “Sluit je ogen,” beval ik zacht. Ze twijfelde, haar lichaam gespannen tussen vechten en gehoorzamen. Ik drukte mijn hand een beetje steviger tegen haar mond. “Nu.”
Langzaam, met een trillende wimper, gehoorzaamde ze. Ik bond de blinddoek achter haar hoofd, een perfecte, zachte knoop. De wereld die ze kende, het licht van haar scherm, de gezichten van haar fans, het was allemaal verdwenen. Nu was er alleen nog de duisternis en ik.
Ik haalde mijn hand van haar mond. Haar ademhaling was snel en onregelmatig. “Wie… wie ben je?” stamelde ze, haar stem schril en breekbaar.
“Ik ben degene die je ziet,” antwoordde ik, terwijl ik haar voorzichtig uit haar stoel tilde. Haar benen voelden zwak aan. Ik leidde haar naar het midden van de kamer, weg van de computer die haar leven had gevangen gehouden. “Ik ben degene die je komt bevrijden.”
Ik liet haar staan, terwijl ik terugliep naar mijn tas. Ik haalde de zijden sjaals tevoorschijn. Hun zachtaardige glans leek in de schemerige kamer te pulseren. Ik wikkelde de eerste om haar polsen, niet strak, maar vast genoeg om haar te herinneren aan mijn aanwezigheid. Ze trok er zacht aan, testte de grenzen. Er was geen ontsnappen.
“Kniel,” zei ik.
Ze aarzelde. Een traan, een perfecte, glinsterende parel, ontsnapte onder de blinddoek en rolde over haar wang. Dit was het moment. De overgave. Met een zucht die leek te komen uit de diepste kern van haar ziel, liet ze door haar knieën zakken tot ze op de grond zat, haar gebonden handen in haar schoot.
Het was een prachtig gezicht. De machtige camgirl, de godin van duizenden mannen, nu een kwetsbaar, blind en gevangen wezen in mijn kamer. Mijn fantasie was werkelijkheid geworden.
Ik ging door mijn knieën voor haar. Ik tilde haar kin op met mijn vinger. Haar huid was zo zacht. “Wees niet bang,” zei ik. “Ik doe je geen pijn. Ik ga je laten voelen.”
Ik begon met haar hals. Mijn vingers volgden de lijn van haar kaak naar haar sleutelbeen. Ze beefde onder mijn aanraking, een mengeling van angst en iets anders. Iets wat ze al lang niet meer had gevoeld. Opgewondenheid. Echte opwinding, niet de geforceerde van een token-geactiveerde vibrator.
Mijn lippen vonden de huid waar mijn vingers net waren geweest. Ik kuste haar zacht, liet mijn tong een pad van warmte achterlaten. Haar ademhaling werd zwaarder. Ik liet mijn handen afdalen, over de schouders, naar de sluiting van haar bh. Met een snelle beweging maakte ik hem los. De bh viel weg en onthulde haar borsten, perfect en bleek in het gedempte licht.
Ik nam een moment om haar te bewonderen. Ze was nog mooier dan in mijn dromen. Mijn handen bedekten haar borsten, duimde de stijgende tepels. Een zachte kreun ontsnapte aan haar lippen. Dit was geen show. Dit was puur, onvervalst verlangen.
Ik leunde naar voren en nam een tepel in mijn mond. Ik zuigde er zacht aan, gebruikte mijn tong om er cirkels op te tekenen. Haar rug boog zich, duwde haar borst dieper in mijn gezicht. Haar gebonden handen trilden in haar schoot.
“Thomas,” fluisterde ze, mijn naam een gebed op haar lippen. “Oh, god, Thomas.”
Mijn eigen hart bonsde. Ze wist. Ze had altijd al geweten.
Ik verlegde mijn aandacht naar beneden. Mijn vonden de rand van haar stringje. Ik trok er langzaam aan, liet de stof over haar heupen glijden en op de grond vallen. Ze was nu volledig naakt, blootgesteld aan mijn blik, kwetsbaar en perfect.
Ik duwde haar zacht achterover, tot ze op haar rug op de grond lag. Ik spreidde haar benen, mijn blik vallend op haar meest intieme plek. Ze was nat, glanzend in het schemerlicht. Een bewijs dat haar lichaam, net als haar geest, zich had overgegeven.
Ik ging tussen haar benen liggen. Ik keek naar haar gezicht, naar de blinddoek die haar in duisternis hulde. Ik wilde dat ze alles voelde. Ik wilde dat ze de wereld vergeet.
Mijn tong vond haar klitoris. De eerste aanraking was als een elektrische schok die door haar hele lichaam schook. Ze schreeuwde het niet uit, maar een diepe, grommende kreun rolde uit haar keel. Ik begon langzaam, met lange, brede streken, om haar te laten wennen aan de sensatie. Haar heupen begonnen te bewegen, een ritme dat alleen door haar lust werd bepaald.
Ik versnelde het tempo, mijn tong danste en speelde, en ik bracht twee vingers naar binnen. Ze was strak, heet en nat. Ik vond de plek binnenin, de ruwe, sponsige plek die haar zou breken. Ik begon er zachtjes tegen te drukken, in een perfect sync met de bewegingen van mijn tong.
Haar ademhaling werd een reeks snelle, hijgende hapjes naar lucht. “Ja… oh god, ja… daar,” kreunde ze. Haar benen sloten zich om mijn hoofd, haar hielen drukten in mijn rug. Ze was dichtbij.
Ik verhoogde de druk, mijn tong werd wilder, mijn vingers bewogen sneller. Haar hele lichaam spande zich aan, een strak gespannen boog van pure extase. Toen, met een schreeuw die zowel bevrijding als overgave was, kwam ze los. Haar lichaam schokte en trilde onder mij, een golf na golf van plezier dat door haar leek te storten. Ik bleef waar ik was, likte haar zacht door haar orgasme heen, totdat haar lichaam verslapte en ze hijgend op de grond lag.
Ik kroop naar haar toe en maakte de blinddoek los. Haar ogen flitsten open, aangepast aan het licht. Ze keek naar me, haar blik een mix van verwarring, opluchting en een diepe, brandende passie. Ze zei niets. Ze hoefde niets te zeggen.
Ik maakte de sjaals van haar polsen los. Rode streken markeerden haar huid. Ze bracht haar handen naar mijn gezicht, haar vingers streelden mijn wangen.
“Mijn redder,” fluisterde ze.
En in die kamer, ver verwijderd van de digitale wereld, was ik dat. Ik was niet langer een anonieme fan. Ik was Thomas. Haar man. Haar meester. Haar redder. En dit was slechts het begin.
