Mijn naam is Ton, 40 jaar, getrouwd, twee kinderen, een saai kantoorbaan en een leven dat op de automatische piloot draait. Maar elke zes maanden, als ik naar de tandarts moet, verandert alles. Want daar werkt zij. Anna. De assistente van dokter Van Dijk. Die rode krullen. Die slanke taille. Die volle, ronde borsten die altijd nét iets te strak in dat witte uniform zitten. Ik fantaseer al twee jaar over haar. Elke nacht, elke douchebeurt, elke keer dat ik alleen in de auto zit. En vandaag… vandaag wordt het echt. Of in ieder geval in mijn hoofd zo echt dat het voelt alsof het gebeurd is. Foto van Ebba.

Het was een gewone dinsdagmiddag. Ik had een controle-afspraak voor half twee. De wachtkamer rook naar desinfectans en koffie. Ik zat op de harde stoel, bladerend door een oud nummer van de Libelle, maar mijn ogen gleden steeds naar de deur van de behandelkamer. En daar was ze. Anna. Ze kwam naar buiten met een patiënt, lachte die perfecte lach, haar rode krullen dansten om haar schouders als vlammen. Ze droeg het standaard witte uniform, maar bij haar leek het op lingerie. De knoopjes bij haar borsten stonden strak, de stof spande over haar volle D-cup. Haar taille was smal, haar heupen net breed genoeg om te grijpen. Ze was misschien 28, 30, ik wist het niet precies, maar haar lichaam was jong, strak en uitnodigend.

“Ton? Jij bent de volgende,” zei ze met die zachte, bijna hese stem. Ze keek me recht aan, een klein glimlachje om haar lippen. Had ze door dat ik haar al jaren in gedachten neukte? Dat ik me voorstelde hoe die rode krullen over mijn buik gleden terwijl ze me pijpte? Ik voelde mijn pik al half hard worden in mijn broek. Ik stond op, volgde haar de behandelkamer in.

Dokter Van Dijk was er al, vriendelijk als altijd. De behandeling was routine: controleren, een beetje poetsen, een kleine vulling hier en daar. Anna stond naast me, haar heup tegen de stoel gedrukt. Telkens als ze zich voorover boog om een instrument aan te geven, raakte haar borst bijna mijn arm. Ik rook haar parfum – iets zoets, vanille-achtig – vermengd met de mint-smaak van de tandpasta. Mijn hart klopte in mijn keel. Onder het laken dat over mijn borst lag, groeide mijn erectie langzaam maar zeker. Ik probeerde aan saaie dingen te denken – belastingen, de hypotheek – maar het lukte niet. Elke keer dat ze zich bewoog, wiegden die volle borsten. Haar rode krullen vielen naar voren en streken langs mijn schouder.

De behandeling duurde veertig minuten. Dokter Van Dijk waste zijn handen en zei: “Alles ziet er goed uit, Ton. Anna ruimt even op en dan ben je klaar.” Hij liep de kamer uit voor zijn pauze. Wij bleven alleen achter.

Anna boog zich over me heen om het laken weg te halen. Haar gezicht was vlakbij het mijne. “Je bent een beetje gespannen vandaag,” fluisterde ze. Haar adem was warm. “Voel je je wel goed?” Haar hand raakte per ongeluk – of niet – mijn bovenbeen. Ik slikte. Mijn pik stond nu volledig stijf, tentte mijn broek op. Ze moest het gezien hebben. Ze glimlachte. Niet verlegen. Niet geschokt. Een wetende, ondeugende glimlach.

“Ik… ja, het gaat,” stamelde ik. Ze hielp me overeind. Haar borsten streken langs mijn arm, bewust deze keer. “Kom even mee naar de kantine,” zei ze zacht. “Je moet nog even wachten op de factuur en de dokter is even weg. Het is rustig nu. Niemand anders is er.”

De kleine kantine. Achter in de praktijk, een piepklein kamertje met een koffieautomaat, twee stoelen, een tafel en een koelkast. Geen raam naar buiten, alleen een deur die op slot kon. Ik was er ooit eerder geweest toen ik op een recept wachtte. Nu voelde het als de meest gevaarlijke plek ter wereld.

We liepen erheen. Anna sloot de deur zachtjes achter ons. Het klikje van het slot klonk als een startschot. Ze draaide zich om. Haar rode krullen vielen wild om haar gezicht. “Ik zie al twee jaar hoe je naar me kijkt, Ton,” zei ze. Haar stem was laag, bijna grommend. “Elke afspraak. Je probeert het te verbergen, maar je ogen… ze glijden altijd naar mijn borsten. En vandaag voelde ik iets hards tegen mijn been toen ik over je heen boog.” Ze stapte dichterbij. Haar hand legde ze plat op mijn borst. “Wil je dat ik je laat klaarkomen? Snel? Hier? Nu?”

Mijn mond was droog. Ik knikte alleen maar. “Ja… god, ja.”

Ze glimlachte weer, diezelfde glimlach. Haar slanke vingers gleden naar beneden, over mijn buik, naar de rits van mijn broek. Ze trok hem open met één beweging. Mijn pik sprong naar buiten, dik, gezwollen, met een druppel voorvocht al op de eikel. Anna keek ernaar alsof het een cadeautje was. “Mooi,” fluisterde ze. “Zo hard voor mij.”

Ze duwde me zachtjes achteruit tot ik met mijn billen tegen de kleine tafel leunde. Haar rode krullen vielen naar voren toen ze zich voorover boog. Maar ze zoog me niet in haar mond – nog niet. Eerst pakte ze me vast. Haar hand was warm, zacht, maar stevig. Ze begon langzaam te strelen, van onder naar boven, haar duim wreef over de eikel en smeerde het voorvocht uit. Ik kreunde hard. “Sst,” zei ze lachend. “De muren zijn dun, maar we hebben hoogstens vijf minuten. Dokter komt zo terug.”

Vijf minuten. Dat was genoeg. Meer dan genoeg. Haar tempo versnelde. Haar slanke lichaam drukte tegen me aan. Ik voelde haar volle borsten tegen mijn borstkas. De stof van haar uniform was dun; ik voelde haar harde tepels erdoorheen. Met haar vrije hand trok ze twee knoopjes los, zodat haar decolleté nog dieper werd. Ik kon de bovenkant van haar witte kanten bh zien, de zachte huid van haar borsten.

“Raak ze aan,” fluisterde ze. Ik deed het. Mijn handen gleden in haar uniform, onder de bh, en omvatten die volle, zware borsten. Ze waren perfect – rond, stevig, met grote, harde tepels. Ik kneep erin, rolde ze tussen mijn vingers. Anna kreunde zachtjes, haar hand pompte sneller nu. Up-down, up-down, haar greep strakker. Haar rode krullen streken langs mijn wang, langs mijn nek. Ze rook naar shampoo en opwinding.

“Ik heb hier ook over gefantaseerd,” gaf ze toe. “Over jou. Hoe je zou voelen in mijn hand. Hoe je zou spuiten als ik je snel en vies zou aftrekken hier in de kantine.” Haar woorden maakten me gek. Mijn heupen schokten. Ik was al dichtbij. Te dichtbij.

“Sneller,” hijgde ik. Ze gehoorzaamde. Haar hand vloog nu over mijn pik. Het geluid was nat, plakkerig. Voorvocht droop over haar vingers. Ze leunde nog dichter, haar borsten platgedrukt tegen me. Ik voelde haar hartslag. Met haar andere hand greep ze mijn ballen, masseerde ze zachtjes.

“Kom voor me, Ton,” fluisterde ze in mijn oor. Haar rode krullen kriebelden mijn huid. “Kom snel. Vul mijn hand. Laat het gaan.”

Dat was het. Ik kon niet meer. Mijn hele lichaam spande zich. Een diep, laag gekreun ontsnapte uit mijn keel. Mijn pik pulseerde hard in haar vuist. De eerste straal spoot eruit, dik en wit, recht over haar vingers en op de vloer van de kantine. Anna bleef pompen, sneller, harder, terwijl ik schokte en schokte. Tweede straal, derde, vierde. Het was een enorme lading, opgebouwd over maanden van fantaseren. Ze lachte zachtjes, genietend. “Zo veel… wat een man.”

Ze bleef me melken tot de laatste druppel. Toen liet ze los. Haar hand was glimmend nat. Ze keek me aan, likte één vinger af – langzaam, met haar tong – en glimlachte. “Snel genoeg?”

Ik kon nauwelijks staan. Mijn benen trilden. “God… ja.”

Ze veegde haar hand af aan een papieren doekje uit de dispenser, knoopte haar uniform dicht, schudde haar rode krullen naar achteren. “Volgende afspraak over zes maanden,” zei ze alsof er niets gebeurd was. “Misschien… misschien doen we dit dan weer. Of meer.” Ze knipoogde.

De deur ging open. Ze liep voor me uit terug naar de wachtkamer. Niemand had iets gemerkt. Dokter Van Dijk kwam net terug met de factuur. Ik betaalde, liep naar buiten, de frisse lucht in. Maar in mijn hoofd speelde het zich telkens opnieuw af. Haar rode krullen. Haar slanke lichaam. Haar volle borsten tegen me aan. Haar hand die me liet klaarkomen, snel, vies, perfect, in die kleine kantine.

En ik wist: dit was niet de laatste keer. Niet in mijn fantasie. En misschien… ooit… ook niet in het echt.