Ze was geneigd dingen te vergeten, vooral als ze het druk had. Deze keer bracht haar vergeetachtige hoofd haar in een uiterst gênante situatie die ze nog steeds niet kon geloven dat echt was gebeurd, al gaf ze toe dat het haar behoorlijk opgewonden had achtergelaten.

De week ervoor had haar baas haar gevraagd naar de stad te rijden om een heel belangrijk getekend contract op te halen bij een belangrijke klant, die ze meneer Hartmann zal noemen.

Ze wist hoe belangrijk dit contract was – niet alleen voor de baas, maar voor het hele bedrijf. Het bepaalde grotendeels of ze hun jaarbudget haalden of misliepen. En ze had maar 45 minuten om het op te halen voordat meneer Hartmann met vakantie ging, waar hij weigerde zich door zijn familie te laten storen.

Ze haastte zich naar de auto en liet de navigatie haar om files heen leiden die haar konden vertragen. Ze arriveerde voor het kantoorgebouw van meneer Hartmann en parkeerde op straat in plaats van een parkeerplaats te zoeken, omdat ze voelde dat zoeken alleen maar extra tijd zou kosten.

Ze had 15 minuten over en voelde zich trots terwijl ze haar tas en een plastic map pakte die ze had meegenomen om het contract tegen het weer te beschermen.

Oh, had ze al verteld dat het buiten stromde van de regen, en dat ze in haar haast was vergeten haar regenjas van kantoor mee te nemen? Nu stond ze voor zijn kantoor en hoefde ze maar een paar stappen over de stoep te zetten om droog te blijven en het contract op te halen.

Ze keek in de zijspiegel of er verkeer aankwam, en toen het vrij was, opende ze snel de deur en sprong naar buiten om de beschutting van het gebouw in te rennen.

Op het moment dat de deur uit haar hand glipte, realiseerde ze zich dat de sleutels op de voorstoel lagen, precies waar ze ze had gelegd toen ze de map pakte. Ze bewoog haar lichaam terug naar de deur, waardoor haar jurk naar buiten waaide en een groot deel ervan in de dichtslaande autodeur gleed.

De deur sloot stevig en ze zat vast van de zoom van haar jurk bijna tot haar middel.
Het gezegde “als het niet vastzat, zou je je hoofd vergeten” paste hier niet helemaal, want álles zat vast – maar ze wist niet hoe lang nog.

Ze trok eraan en hoorde de stof beginnen te scheuren, wat geen acceptabele oplossing was. Het was de favoriete jurk van haar zus die ze voor die dag had geleend, en die moest ze in goede staat teruggeven.

Dat hij nat was geworden was al erg genoeg, maar dat kon met een wasbeurt worden opgelost.

Ze keek op haar horloge: haar buffer van 15 minuten was al teruggebracht tot 8.
Ze raakte in paniek terwijl ze de alternatieven overwoog en de noodzaak om het getekende contract te krijgen. Ze belde haar man, die hun reservesleutels aan zijn sleutelbos had, en kreeg zijn voicemail. Ze liet een bericht achter waarin ze de situatie en haar locatie uitlegde, maar ze wist dat hij onmogelijk op tijd kon komen. Ze wist eerlijk gezegd niet wat ze anders moest doen, dus haalde ze diep adem, reikte achteruit, opende de rits van haar jurk tot aan haar middel, liet hem van haar schouders glijden en trok hem omlaag over haar heupen.

De regen viel met bakken uit de hemel.

Precies op dat moment herinnerde ze zich welke onderbroek ze die ochtend had aangetrokken. Ze droeg een heel klein, zwart, doorzichtig stringbroekje met de tekst “Sexy Little Thing” over haar billen.

Ze begon zichzelf uit te schelden omdat ze zulke belachelijke onderbroek naar kantoor had gedragen. De enige plek waar ze zich er prettig in voelde was in de slaapkamer voor haar man. Maar ze móést dat contract hebben.

Ze draaide zich opzij zodat ze één been hoog genoeg kon tillen om het uit de jurk te bevrijden. Toen één been vrij was, was de rest makkelijk.

Nu stond ze op straat midden in de stad in een zwarte demi-cup beha die dreigde haar keiharde tepels te laten zien, zwarte lakleren pumps met hoge hakken, zwarte stay-ups en het eerder genoemde doorzichtige zwarte stringbroekje. Was het de regen of haar situatie die deze lichamelijke reactie veroorzaakte?

Tenminste maakte de regen haar onzichtbaar voor de voorbijrijdende automobilisten. Tegelijkertijd maakte hij haar beha en onderbroek bijna volledig doorzichtig, omdat alles nu tegen haar lichaam plakte.

Haar hart bonsde wild terwijl er tegelijkertijd een warme gloed door haar lichaam begon te stromen.
De hete regen die over haar bijna naakte lichaam liep was zo’n seksuele sensatie dat haar lichaam erop reageerde.

Ze bleef zichzelf voorhouden dat ze niet opgewonden raakte – maar de lichamelijke tekenen waren moeilijk te negeren.

Met zoveel waardigheid en moed als ze kon opbrengen, liep ze om de auto heen, over de stoep en het kantoor van de klant in.

Gelukkig was er niemand bij de receptie, en de verlichting was zo ingebouwd dat ze niet in een fel licht stond dat haar bijna naakte toestand zou benadrukken.

De knappe jonge receptioniste schoot onmiddellijk om haar bureau heen in een poging haar weer dezelfde deur uit te krijgen die ze net was binnengekomen. Ze realiseerde zich dat de receptioniste dacht dat ze een stripster was – al had ze zichzelf al ontkleed.

Ze trok haar visitekaartje tevoorschijn en probeerde uit te leggen wat er was gebeurd en waarom ze er was.
De receptioniste ging een kast naast haar bureau in en gaf haar een jasje dat iemand tijdens een bezoek was vergeten.

Ze wees ook naar het toilet zodat ze er minder uit zou zien als een verdronken katje.

Ze ging snel de badkamer in en begon stapels papieren handdoeken uit de dispenser te trekken om zichzelf droog te wrijven.

Er stond ook een föhn die ze voor haar haar gebruikte, en toen dat droog was, deed ze haar beha en onderbroek uit, droogde die en trok ze weer aan.

Terwijl ze naakt voor de föhn stond, kwam de receptioniste binnen om te vragen hoe het ging.
Ze keek haar van top tot teen aan met een glimlach die ze probeerde te verbergen, en ze zag duidelijk het woord “Mooi” stil op haar lippen vormen.

In plaats van zich ongemakkelijk te voelen, genoot ze van het subtiele compliment. Toen ze wegging zei ze: “Als je iets nodig hebt, laat het me gewoon weten.” Ze bedankte haar voor de hulp en voor het geleende jasje.

De receptioniste vertelde haar dat de klant klaar voor haar was, en zodra ze zich klaar voelde, zou ze haar naar hem toe brengen.
Daar was die warme blos weer.

Ze maakte zich weer presentabel, ook al droeg ze nog steeds alleen die kleine string.
Ze trok het jasje aan, dat bijna tot haar heupen reikte. Het was helderrood en paste perfect bij het zwarte geborduurde stringbroekje.

Het was grappig om te bedenken dat als ze openlijk sexy wilde zijn, dit precies was wat ze zou aantrekken om voor haar man te showen.
Ze draaide zich om en keek in de spiegel, en ondanks haar beste pogingen reikte het jasje nauwelijks tot de rand van haar string. Dus “Sexy Little Thing” stond nog steeds duidelijk te lezen.

Ze ging terug naar de receptioniste en gelukkig was die nog steeds de enige bij de receptie. De receptioniste bood haar excuses aan terwijl ze haar door het kantoor leidde, langs minstens twintig medewerkers die niet anders konden dan een vrouw in een helderrood jasje en een piepklein stringbroekje in hun midden op te merken.

Iedereen staarde, en ze voelde een tinteling door haar lichaam beginnen te trekken. Het was een heel onverwachte en heel prettige warme golf die zich concentreerde in het gevoelige punt tussen haar benen.
Ze kon niet geloven dat haar ontbloting haar opwond.
Hun blikken leken een afrodisiacum voor haar terwijl ze zag hoe hun ogen groot werden en haar volgden terwijl ze voorbij liep. Steeds weer hoorde ze hetzelfde woord dat de receptioniste eerder had gevormd: “Mooi.”

Even dacht ze dat ze haar string niet helemaal droog had gekregen, maar al snel realiseerde ze zich dat ze nat werd van hun aandacht.

Ze had vaak gefantaseerd over door een kantoor vol vreemden lopen in alleen haar piepkleine string en hoge hakken – en nu beleefde ze die fantasie.

Het had een heel prettig maar gênant effect op haar terwijl ze voelde hoe haar lichaam begon te blozen en haar ademhaling versnelde.

De impuls om zichzelf aan te raken was overweldigend. Ze wist dat ze zich moest concentreren op waarom ze er was en zo snel mogelijk weg moest.

Ze werd het kantoor van meneer Hartmann binnengeleid, dat was ingericht in een prachtige mannelijke stijl met stoelen van zwart leer en een bureau met een onyx blad. Alles op zijn bureau was van sterling zilver – pen, potlood, briefopener, papercliphouder, enzovoort.
Het was bedwelmend.

Meneer Hartmann, die ze nog nooit eerder had ontmoet, was een uiterst knappe man met licht grijzend haar boven een 188 cm lang lichaam en stekende lichtbruine ogen. Hij was onberispelijk gekleed en droeg zichzelf op een manier die elke vrouw ongemakkelijk maakte in zijn aanwezigheid. Ze hield absoluut van haar man en zou nooit overspel overwegen – maar deze man was prachtig.
De tinteling in haar lichaam kwam terug.

Hij vroeg haar te gaan zitten terwijl hij in het bureau reikte naar het getekende contract.
“Het spijt me zo van wat u is overkomen en ik hoop dat u niet te ongemakkelijk bent door de regen en uw huidige kleding,” zei hij met een zeer gedistingeerde en zorgzame stem.

De zwarte lederen stoel omhulde haar in luxe, terwijl ze met haar benen naast elkaar en haar knieën dicht bij elkaar zat – wat bijna belachelijk leek. Hoe ze ook zat, haar string was volledig zichtbaar, en meneer Hartmann had moeite om zijn blik ergens anders te houden dan tussen haar benen.

Ze voelde weer een hete golf door haar lichaam gaan en realiseerde zich dat ze een natte plek op zijn stoel zou achterlaten.
Haar klant kwam om het bureau heen, en ze kon zijn subtiele seksualiteit voelen terwijl hij haar overzag.

Ze reikte naar voren om het contract aan te nemen, spreidde daarbij haar benen, en ving zijn snelle blik op haar doorzichtige kruis.

Ze probeerde er volledig ontspannen uit te zien voor hem, maar haar zenuwuiteinden stonden op scherp, en elke keer dat hun blikken elkaar ontmoetten, omhulde dezelfde warme golf haar. Ze dacht dat als ze haar benen over elkaar sloeg, ze misschien het vocht van haar onderlichaam kon tegenhouden zodat het niet door de doorzichtige string heen kwam.

Ze was vergeten wat er gebeurt als een vrouw in een piepkleine string haar benen over elkaar slaat. In de praktijk wordt de string dan zo ver omlaag getrokken dat er nog maar een klein driehoekje stof over de spleet blijft.

Gelukkig had ze recent laten waxen, anders had ze de klant bevestiging gegeven van haar echte haarkleur.

Ze was zo seksueel opgewonden dat ze niet dacht veilig te kunnen opstaan en weg te gaan – maar meneer Hartmann had zojuist een telefoontje van de receptie gekregen dat haar man was gearriveerd met een set schone kleren en een extra set sleutels.

Ze stond op, en een snelle blik op het kussen van de stoel bevestigde haar eerdere vrees: ze had bewijs van haar opwinding achtergelaten. De impuls was om het stiekem weg te vegen, maar ze wist dat dat te opvallend zou zijn. Misschien zou hij denken dat het van de regen kwam.

Ze drukte meneer Hartmann de hand en draaide zich naar de deur, zonder te beseffen dat dit zijn eerste blik zou zijn op haar billen.

Hij zei alleen: “Daar moet ik het mee eens zijn,” terwijl hij de woorden “Sexy Little Thing” over haar billen las.

Ze probeerde domweg haar jasje omlaag te trekken om zich te bedekken – zonder succes.

De gang door de kantoorruimte was nog opwindender voor haar dan daarvoor, omdat iedereen nu wist van haar ontbloting. Haar hart bonsde zo hard dat ze de plastic map met het al te belangrijke contract liet vallen en moest bukken om hem op te rapen, waardoor iedereen langer naar haar kon kijken.

Ze zwoer dat als ze een crimineel was geweest, en iemand haar moest identificeren, ze haar in string gehulde billen tot in detail zouden kunnen beschrijven – maar waarschijnlijk geen idee zouden hebben hoe haar gezicht eruitzag.

Dat was waarschijnlijk een goede zaak voor haar reputatie en voor haarzelf.

Ze vond haar man en trok zich terug in het dames-toilet om zich om te kleden. Terwijl ze zich aankleedde, kon ze niet geloven hoe opgewonden ze was geraakt van deze ervaring.

Haar string was doorweekt en ze realiseerde zich dat ze hem opnieuw moest uitspoelen en onder de föhn drogen.

Daarna pakte ze de reservesleutels, gaf haar man een knuffel en een kus, haalde de jurk uit de autodeur en begon de terugrit naar kantoor.

Haar hele lichaam tintelde van de ervaring, en elke keer dat ze zich de blik in ieders ogen herinnerde terwijl ze naar haar staarden – vooral die van meneer Hartmann – ging de hete golf van seksuele opwinding opnieuw door haar heen.

Toen ze de parkeergarage bij haar werk inreed, parkeerde ze de auto en leunde achterover met gesloten ogen. Terwijl de heldere herinnering aan de ervaring haar zintuigen overspoelde, voelde ze hoe haar linkerhand haar rok omhoog over haar benen trok terwijl haar rechterhand tussen hen in ging zoeken. Binnen twee minuten ademde ze als een sprinter, haar lichaam schokte in het heerlijkste orgasme dat ze ooit alleen had gehad. Op precies dat moment ging haar mobiel over, en de baas vroeg, niet al te beleefd: “Waar de hel ben je?” Gelukkig voor de handsfree verbinding trok ze snel haar handen onder haar rok vandaan en antwoordde: “Ik ben zo binnen.”

Ze gaf toe dat elke keer dat ze deze gênante ervaring in haar gedachten herbeleefde en zich herinnerde hoe het voelde om door een professioneel kantoor te lopen in haar zwarte doorzichtige string, de vertrouwde hete golf door haar lichaam stroomde en ze weer zin kreeg om stout te zijn.

Ze had ook ontdekt dat haar keuze voor ondergoed niet conservatiever was geworden. Wie weet wanneer ze weer een boodschap in haar ondergoed moest doen?