Voor de 18-jarige Jonas was zijn vakantiebaantje in de luxe spa een constante, geheime strijd. Niet tegen verveling of chagrijnige gasten, maar tegen zijn eigen lichaam. Om precies te zijn: tegen zijn zware, forse lid, dat een eigen, onstuimig leven leidde in zijn dunne werkshort. Het was een voortdurende herinnering aan zijn jeugdige lust, een trots maar soms vervloekt attribuut dat zwol bij de minste glimp van blote huid.
En hier was blote huid overal. Vooral op woensdagen, als zij kwamen. Een groep van drie vrouwen, allemaal in de vijftig, met zongebruinde huid, zelfverzekerde glimlachen en volle, rijpe borsten die verleidelijk wiegden bij elke beweging. Jonas volgde hen altijd met zijn ogen vanaf zijn plek achter de handdoekenbalie. Hij was hun stille voyeur. Alleen al het zien van hun soepele, rijpe lichamen aan de rand van het zwembad was genoeg om zijn lid traag maar zeker tegen de stof van zijn short te voelen drukken. Vaak moest hij met zijn voorkant tegen de balie staan om de groeiende bobbel te verbergen.
Vandaag was anders. Een van de pompen in een hoek van het zwembad was verstopt, en zijn baas droeg hem op het te repareren. Toevallig precies in de hoek waar de drie vrouwen zaten, met hun voeten in het water, ijswater drinkend en kletsend. Met bonzend hart liep Jonas erheen.
“Sorry, dames,” mompelde hij, terwijl hij knielde om het deksel van de skimmer te openen.
Zijn houding was ongemakkelijk. Toen hij voorover leunde om in het gat te reiken, spande zijn short strak over zijn billen en kruis. De toch al dunne stof werd zo strak getrokken dat er niets aan de verbeelding overbleef. De contouren van zijn lid, lang en dik zelfs in halfslappe toestand, tekenden zich af onder de stof als een kaart van een beloofd land.
Het gesprek tussen de vrouwen viel abrupt stil.
Jonas voelde de stilte en keek voorzichtig op. Alle drie staarden ze. Niet naar zijn gezicht. Hun ogen waren vastgepind op zijn kruis, met een intensiteit die allesbehalve subtiel was. Hij zag hoe de roodharige vrouw, Ingrid, haar mond een beetje open liet vallen voordat ze haar hand ervoor sloeg en iets fluisterde naar de vrouw naast haar.
Maar het was de derde vrouw, met blond, opgestoken haar, die zijn aandacht greep. Haar blik was niet alleen nieuwsgierig, maar gulzig. Als een wolf die een bijzonder smakelijke prooi in het vizier kreeg. Langzaam, weloverwogen, likte ze langs haar lippen. Haar fascinatie voor zijn jonge lid was overduidelijk, bijna wetenschappelijk in haar intensiteit.
Jonas voelde zijn wangen rood worden. De hitte van hun blikken wekte zijn lid volledig tot leven. De ooit slechts zichtbare contour werd nu een massieve, harde bobbel die tegen de stof drukte als een beest in een kooi. Hij zat gevangen.
De blonde vrouw, Susanne, stond langzaam op. Ze liep naar hem toe en ging vlak voor hem staan, terwijl hij nog steeds op zijn knieën zat. Ze keek eerst naar zijn gezicht, en toen gleed haar blik bewust naar zijn kruis, waar ze bleef hangen.
“Het lijkt erop dat je daar een probleempje hebt, jongeman,” zei ze, haar stem een diepe, hese spinnende klank. Ze leunde iets voorover. “Of hebben wij misschien net een nieuwe… hobby gevonden?”
Jonas’ hoofd was leeg. Hij kon alleen maar opkijken naar de blonde vrouw, terwijl haar woorden in de vochtige lucht bleven hangen. Een glimlach die haar ogen niet bereikte, verspreidde zich over haar lippen. Ze genoot van zijn schok, zijn overduidelijke, harde verlegenheid.
“Kom, stel je netjes voor aan mijn vriendinnen,” ging ze verder, haar stem nog steeds die kalme, diepe purr. “Nu we zo… close zijn geworden.” Ze gebaarde naar de twee andere vrouwen, die nu opstonden en dichterbij kwamen, als getrokken door een onzichtbare draad.
“De dame met dat ondeugende rode haar is Ingrid,” zei Susanne.
Jonas’ blik gleed naar Ingrid. Begin vijftig, met een bos koperrood haar en een gezicht vol sproeten dat haar een bijna jeugdige, maar ook ongelooflijk sluwe uitstraling gaf. Haar smaragdgroene bikini worstelde dapper, maar vergeefs, om haar weelderige boezem te bedwingen. Haar borsten waren niet alleen groot; ze waren overdadig, zacht en bleek, en puilden royaal over de randen van de stof. Ingrid knipoogde naar hem, haar ogen bruisend van speelse, brutale pret, wat zijn lid een nieuwe, harde ruk liet maken in de strakke short.
“En de meer… ingetogen dame is Birgitte,” vervolgde Susanne.
Birgitte, waarschijnlijk tegen de zestig, was de oudste. Haar grijzende haar zat in een elegante knot, en ze droeg een dure, gitzwarte badpak in één stuk. Ze was lang en statig, met brede schouders en een figuur dat autoriteit uitstraalde. Haar volle boezem was minder zacht, maar majestueus, gedragen met een bijna intimiderende koninklijke houding. Birgitte glimlachte niet. Ze bekeek Jonas’ opzwellende kruis met een koele, taxerende blik, als een kunstkenner die een indrukwekkend beeldhouwwerk bestudeerde. Haar stille, intense observatie voelde bijna het meest perverse, en stuurde een golf van onderdanige hitte door Jonas’ lijf.
“En ik ben Susanne,” besloot de blonde vrouw, hoewel Jonas al wist dat zij de baas was. Susanne was de ultieme chique MILF. Perfect blond haar zonder zichtbare uitgroei, ogen zo blauw en koud als ijs, en een strak, getraind lichaam. Haar zwarte bikinitop hield haar grote, duidelijk stevige siliconenborsten met precisie op hun plek. Zij was de koningin, en de andere twee haar hof.
Susanne boog zich voorover, haar gezicht dicht bij het zijne. “Zo, onze kleine, goed geschapen klusjesman,” fluisterde ze. “Maak je werk af.” Ze wees met een perfect gemanicuurde vinger naar de skimmer. “En als je klaar bent met prutsen daar… kom je meteen naar het zwembad. We hebben besloten dat we jouw… gereedschap van dichterbij moeten inspecteren.”
Met trillende handen en een lid dat zo hard was dat het pijn deed, kreeg Jonas het deksel van de skimmer weer op zijn plek. De hele tijd voelde hij drie paar ogen op zich branden, een fysieke sensatie die zijn huid deed prikkelen en zijn lid liet bonzen in het ritme van zijn hart. Hij stond op zonder hen aan te kijken en haastte zich terug naar de relatieve veiligheid van de handdoekenbalie.
De rest van de middag was een pijnlijke, lustvolle waas. Zijn focus was weg. Elke keer dat hij een handdoek opvouwde, was hij zich ervan bewust dat zijn short op de verkeerde – of juist de goede – manier spande. Telkens als hij bukte, wist hij dat hij een doelwit vormde voor hun taxerende blikken. En ze stelden niet teleur.
Overal zag hij hen. Even ving hij Ingrids blik door de glazen deur van de sauna; ze zat daarbinnen, zweterig en met rode wangen, haar grote borsten tegen het glas gedrukt, en stuurde hem een langzaam, sluw glimlachje. Later zag hij Birgitte, zittend in een loungestoel, zogenaamd een boek lezend. Maar haar donkere, intense ogen volgden hem bij elke beweging, haar stille beoordeling bijna opwindender dan Ingrids openlijke geflirt. En Susanne… Susanne was het ergst. Ze lag in het zwembad, drijvend op haar rug, maar haar hoofd altijd zijn kant op gedraaid. Haar koude, blauwe ogen lieten hem geen moment los. Hij voelde zich als een gazelle op de savanne, bespied door een hele leeuwentroep. Zijn lid bleef de hele dag in een staat van halfharde, constante paraatheid.
Toen de klok eindelijk de sluitingstijd naderde en de laatste gasten vertrokken, voelde Jonas een mengeling van paniekerige opluchting en een verpletterende teleurstelling. Was het spel afgelopen? Hij haastte zich naar het personeelskleedkamer, eager om weg te komen voordat hij iets stoms deed.
Hij haalde het niet.
Toen hij een hoek om sloeg in de lege gang, stapte Susanne uit een deuropening en blokkeerde zijn pad. Ze had zich omgekleed in een elegante zijden kamerjas, losjes vastgeknoopt rond haar middel.
“Waar denk jij naartoe te gaan, jongen?” vroeg ze, haar stem zacht maar onverbiddelijk.
“Mijn dienst… is afgelopen,” stamelde Jonas.
“Nee,” zei Susanne, terwijl ze een stap dichterbij zette. “Dat is hij niet. Wij zijn nog lang niet klaar met jou.” Ze greep zijn arm, haar greep verrassend stevig. “Jij komt met mij mee.”
Ze trok hem mee naar de liften. Jonas verzette zich niet; hij was daartoe niet in staat. Zijn lichaam volgde simpelweg, terwijl zijn brein probeerde te bevatten wat er gebeurde. Susanne drukte op de knop voor de bovenste verdieping. Toen de liftdeuren opengingen, stonden Ingrid en Birgitte al binnen, beiden in soortgelijke zijden kamerjassen. Ingrid grijnsde ondeugend naar hem, terwijl Birgitte slechts goedkeurend knikte, haar ogen recht op de bobbel in zijn short gericht.
De liftreis leek een eeuwigheid te duren. De stilte werd alleen doorbroken door het zachte zoemen van de lift. Toen de deuren opengleden, leidde Susanne hem door een met tapijt beklede gang naar een deur aan het einde. Suite 412. Ze opende de deur en duwde hem zacht maar beslist naar binnen.
De kamer was immens. Een enorme seng met een donkerrood beddensprei domineerde de ruimte, de verlichting was gedimd, en een fles champagne stond te koelen in een emmer naast het bed. De deur sloot met een zachte, maar definitieve klik achter hem. Jonas stond in het midden van de kamer, omsingeld. Ingrid liet zich op het bed vallen, terwijl Birgitte bij het raam ging staan met uitzicht over de stad. Susanne bleef bij de deur staan, leunend tegen het kozijn.
“Welkom,” zei Susanne, haar glimlach het meest roofdierachtige dat Jonas ooit had gezien. “Nu begint het spel pas echt.”
Susannes woorden hingen in de lucht, een mix van belofte en dreiging. Ze bewoog langzaam weg van de deur, haar zijden kamerjas ritselde zacht, en stopte een paar meter voor Jonas.
“Blijf staan,” beval ze, haar stem kalm en autoritair. “En kleed je uit. Langzaam. We willen alles zien.”
Jonas’ handen beefden zo erg dat hij amper de zoom van zijn T-shirt kon vastpakken. Hij trok het over zijn hoofd en liet het op de grond vallen. Toen kwamen de shorts. Hij maakte de knoop los, en het geluid van de rits die omlaag ging, klonk als een donderslag in de stille kamer. Hij duwde de stof over zijn heupen. Met het afstropen van zijn shorts verdween de laatste rest van zijn zelfbeheersing. Zijn lid, dat de hele dag opgesloten had gezeten, sprong vrij. Het was ongewoon groot, dik en donkerrood in het gedimde licht, en wees trots en uitdagend naar het plafond.
Een collectieve, zachte zucht ontsnapte aan de drie vrouwen.
Ze begonnen te bewegen. Als planeten die om een nieuwe, hete zon draaiden, cirkelden ze langzaam om hem heen. Jonas stond bevroren in het midden van de kamer, bloot en kwetsbaar, terwijl ze hem van alle kanten bekeken.
“Allemachtig,” fluisterde Ingrid, nu zittend op de rand van het bed, haar kamerjas iets afgegleden over een schouder, waardoor de bleke, volle curve van een van haar enorme borsten zichtbaar werd. “Je zou denken dat het niet echt is. Hij is in het echt nog groter.”
Birgitte, de statige, zwijgzame vrouw, stopte haar rondgang en bekeek Jonas’ lid met een bijna academische blik. “Pure, onvervalste kracht,” stelde ze vast, haar diepe stem vol erkenning. “Een prachtexemplaar.”
Susanne voltooide haar ronde en ging recht voor Jonas staan, zo dichtbij dat hij de warmte van haar lichaam kon voelen. Haar ogen dwaalden omlaag en fixeerden zich op zijn lid. “Kijk nou toch,” zei ze, bijna tegen zichzelf. “Hij is… brutaal. Een jonge, domme pik die geen idee heeft van de macht die hij heeft. Hij denkt dat hij de baas is.” Ze lachte een zachte, hese lach die koude rillingen over zijn rug stuurde. “Daar gaan we verandering in brengen.”
Het spel, of beter gezegd de kwelling, ging verder. Ze raakten hem niet aan. Dat was het ergste. Ze plaagden hem op afstand. Ingrid leunde achterover op het bed, spreidde haar benen lichtjes en liet haar hand onder haar kamerjas glijden. Haar ogen lieten de zijne geen moment los, terwijl haar ademhaling versnelde. Birgitte pakte haar wijnglas en nipte eraan, terwijl ze hem over de rand van het glas bekeek, alsof ze overwoog hoe ze hem zou verslinden. Susanne liep naar de champagnekoeler.
Jonas stond op de rand van waanzin. Zijn lichaam schreeuwde om aanraking, om ontlading. Zijn lid bonkte pijnlijk, en hij was zo dicht bij een climax, alleen al door de intense, psychologische strijd.
Susanne kwam terug. Ze hield geen glas vast, maar de champagnefles zelf. Donkergroen, zwaar en beslagen van de kou.
“Blijf stil staan,” beval ze.
Ze bracht de fles naar zijn stijve lid. Jonas hield zijn adem in. Met een tergend langzame beweging raakte ze de koude, natte bodem van de fles aan tegen de gloeiende top van zijn lid.
Een scherpe, onwillekeurige zucht ontsnapte aan Jonas. De kou was als een bliksemschicht. Zijn heupen schokten naar voren, en een golf van pure, ongefilterde genot en pijn schoot door hem heen van top tot teen.
Susanne trok de fles terug en keek naar zijn reactie met een tevreden glimlach. Ze draaide zich naar de andere twee.
“Goedgekeurd,” zei ze. “Hij reageert perfect op prikkels.” Ze zette de fles met een besliste tik op een tafel. “De inspectie is geslaagd.”
Ze draaide zich weer naar Jonas, en nu was het spel in haar ogen vervangen door een serieuze, brandende lust.
“Nu gaan we zien of hij ergens goed voor is. Ingrid, jij mag beginnen.”
Ingrid stond op van het bed, en met een schouderbeweging liet ze haar zijden kamerjas op de grond glijden. Haar lichaam was precies zoals Jonas had gefantaseerd: brede heupen, een zachte, ronde buik en de meest enorme, bleke borsten met grote, donkere tepels. Ze likte langs haar lippen en wenkte Jonas naar het bed met een kromme vinger.
“Kom hier, mijn mooie hengst. Laat Ingrid eens zien wat die grote pik kan doen.”
Als in een trance gehoorzaamde Jonas. Hij ging op het bed liggen, en Ingrid klom meteen bovenop hem. Ze verspilde geen tijd. Ze greep zijn stijve lid, haar hand zacht en warm, en met indrukwekkende behendigheid leidde ze hem naar haar natte opening en liet zich met een luid, tevreden kreunen op hem zakken.
“Oh, ja… precies daar,” hijgde ze, en ze begon hem te berijden.
Dit was geen tedere liefde. Het was een strijd, precies zoals Jonas zich had voorgesteld. Ingrid bereed hem hard, snel en wanhopig, alsof ze jaren op dit moment had gewacht. Haar grote borsten sloegen tegen zijn borstkas, en haar kreunen vermengden zich met de natte, kletsende geluiden van hun lichamen die elkaar raakten. Terwijl ze hem bereed, kwamen Susanne en Birgitte dichterbij. Susanne boog zich over hem heen en kuste hem, haar tong drong zijn mond binnen, terwijl Ingrid op zijn lid stootte. Birgitte pakte zijn hand en leidde die naar een van Ingrids deinende borsten, dwong zijn vingers om de zachte massa te knijpen. Hij was omsingeld, overweldigd, zijn zintuigen gebombardeerd vanuit alle hoeken. Het was pervers. Het was hemels.
Hij kon het niet meer houden. Met een brul die uit de diepte van zijn ziel kwam, explodeerde hij in Ingrid in een hevige, krampachtige orgasme die zijn zicht wit maakte. Hij zakte hijgend in elkaar onder haar.
Ingrid ging nog een paar stoten door, melkte de laatste druppels uit hem, voordat ze met een diepe, tevreden zucht van hem af rolde. Jonas lag op zijn rug, volledig uitgeput, zijn lid voor het eerst in uren slap.
Maar hij kreeg geen rust.
Voordat hij zelfs maar op adem was gekomen, voelde hij een koele, droge hand zijn nu zachte lid vastpakken. Hij opende zijn ogen en keek op naar Birgitte, die boven hem stond, haar kamerjas nu ook op de grond gevallen, haar statige, krachtige lichaam onthullend.
“Niet zo snel, lieverd,” zei haar diepe stem. “We zijn nog maar net begonnen.”
Ze begon hem te strelen met een langzame, stevige en kundige hand. Haar aanraking was totaal anders dan die van Ingrid; niet speels, maar doelgericht. Tegelijkertijd ging Ingrid naast hem liggen en likte een lange streep van zijn buik naar zijn tepel. Tot Jonas’ eigen geschokte verbazing – en de duidelijke vreugde van de vrouwen – begon zijn lid te reageren. Langzaam maar zeker zwol het weer op onder Birgittes vaardige hand.
“Ongelooflijk,” mompelde Susanne, die het fenomeen met klinische fascinatie bekeek. “Een onuitputtelijke bron. Je bent beter dan een speeltje, jongen. Je bent een natuurbron.”
Toen hij weer volledig stijf was, duwde Birgitte hem op handen en knieën in het midden van het grote bed. “Blijf zo,” beval ze.
Ze ging achter hem staan, en zonder verdere ceremonie nam ze hem. Haar stijl was een wereld van verschil met die van Ingrid. Elke stoot was langzaam, diep en krachtig. Ze bezat hem, gebruikte hem, haar lichaam een machine van genot die hem langzaam naar een nieuwe climax maalde. Ze hield zijn heupen vast en bepaalde het tempo, terwijl Ingrid voor hem zijn gezicht in haar handen nam en hem dwong haar aan te kijken terwijl hij van achteren werd genomen door haar vriendin.
Na wat een eeuwigheid leek, scheurde een nieuwe, nog diepere orgasme door Jonas’ lichaam. Hij zakte met zijn gezicht in de lakens, trillend en niet in staat zich te bewegen. Hij had zich nog nooit zo leeg en gebruikt gevoeld.
Hij lag even in de stilte, totdat hij Susannes zijdezachte stem vlak bij zijn oor hoorde.
“Twee rondes,” fluisterde ze. “Indrukwekkend voor een jongen. Echt.” Hij voelde haar hand over zijn zweterige rug strijken. “Maar nu is het tijd voor de volwassene. Nu ga je leren wat uithoudingsvermogen echt betekent.”
De stilte na Susannes woorden was volledig. Jonas lag als een lappenpop op het bed, zijn lichaam totaal uitgeput, zijn geest een wervelwind van sensaties. De strijd was voorbij. Hij had verloren. En het voelde als een overwinning.
De houding van de drie vrouwen veranderde. De roofdierachtige, agressieve lust maakte plaats voor een kalme, bijna tedere bezitterigheid. Het was geen verovering meer, maar het verzorgen van hun nieuw verworven eigendom.
“Kom,” zei Birgitte, haar stem voor het eerst zacht. Samen met Ingrid hielp ze Jonas van het bed. Zijn benen konden hem amper dragen. Ze ondersteunden hem naar het enorme marmeren badkamer en een douchecabine zo groot als zijn oude kamer. Onder het warme, stromende water wasten ze hem. Hun aanrakingen waren niet langer plagerig of eisend, maar grondig en efficiënt, alsof ze een waardevol standbeeld reinigden. Ze wasten zijn haar, zeepte zijn lichaam in en spoelden hem schoon met een vreemde, onpersoonlijke zorg.
Daarna wikkelden ze hem in een dik, wit badlaken en leidden hem terug naar de slaapkamer, waar een luxe zijden badjas voor hem klaarlag. Toen hij die aanhad, zetten ze hem in een zachte leunstoel. Susanne schonk vier glazen champagne in en gaf hem er een.
“Drink,” zei ze. Het was nog steeds een bevel, maar verpakt in een glimlach.
Hij dronk. De bubbels kietelden zijn keel en leken het laatste restje van zijn oude zelf weg te spoelen.
Susanne ging in de stoel tegenover hem zitten, terwijl Ingrid en Birgitte achter haar gingen staan, als een koningin met haar hof.
“Je begrijpt wel, Jonas,” begon Susanne kalm, “dat alles nu voorgoed anders is. Wat hier vanavond gebeurde… dat was een soort sollicitatiegesprek. En je bent met vlag en wimpel geslaagd.”
Ze nam een slok van haar champagne. “Je bent nu van ons. Onze gedeelde geheime hobby. Je staat tot onze beschikking wanneer we je oproepen. In ruil daarvoor word je vorstelijk beloond. Zo vorstelijk dat je je nooit meer zorgen hoeft te maken over geld. Je hoeft alleen maar discreet te zijn en altijd klaar te staan om ons te dienen.”
Jonas keek van Susannes gezaghebbende gezicht naar Ingrids speelse glimlach en Birgittes kalme, bezitterige blik. Hij zou zich gevangen, bang, uitgebuit moeten voelen. Maar het enige wat hij voelde, was een overweldigende, kalmerende sensatie van thuiskomen. Van het overgeven van verantwoordelijkheid.
Hij knikte zwijgend.
“Goed,” zei Susanne en stond op. Ze liep naar hem toe en kuste hem licht op zijn voorhoofd. “Ga naar huis en rust uit, jongen. Dat heb je nodig.” Ze stak een hand in de zak van haar eigen kamerjas en legde een dikke stapel bankbiljetten op het tafeltje naast hem. “Voor een taxi. En een beetje extra.”
Ze liep naar de deur. “We zien je vrijdag. Acht uur ’s avonds. Hier. Zorg dat je klaar bent. Er zijn nog veel meer dingen die we je gaan leren.”
Met die woorden lieten ze hem achter. Jonas zat alleen in de luxe suite, gehuld in een zijden badjas, met de geur van drie verschillende vrouwen en champagne in de lucht.
Hij keek naar het geld op de tafel en wist dat zijn leven als een gewone 18-jarige zwembadjongen definitief voorbij was. Hij was een speeltje. Een luxe speeltje. En voor het eerst in zijn leven voelde hij zich volledig vrij.
