Een voyeur verhaal, de foto is van Amina die de camera op een geheime plek in haar kantoor heeft verborgen en haar prachtige benen laat zien.


Ik ben een geheime voyeur, vrouw 33 jaar. Ik kijk graag en ik word graag bekeken. Ik heb iets van een exhibitionist (dat had je misschien al geraden!) en ik zou willen dat er meer exhibitionisten waren. Die webcam meiden zijn dan natuurlijk ideaal. Zoveel exhibitionisten die het gewoon doen.

Ik denk graag dat er een dieper plezier zit in het jezelf toestaan om door iemand anders gezien te worden. Zeker, als ik op een ongelegen moment een verdwaalde tiet eruit laat vallen en iemand ziet die, dan krijg ik een echte kick. En ik kan er vrij zeker van zijn dat ze net zo genieten van de ervaring, zo niet meer dan ik.

Soms voel ik me heerlijk pervers, en wordt de drang om net dat beetje verder te gaan te groot om te negeren. Ik moet gewoon handelen en wel nu, of een slapeloze nacht tegemoet gaan en me afvragen wat had kunnen zijn. Zo voel ik me nu, op dit eigenste moment, maar ik moet ook voorzichtig zijn, want niet al mijn activiteiten pakken goed uit.

Op een avond vorig jaar werkte ik laat aan een project dat al lang klaar had moeten zijn, maar bijna klaar was. Ik dacht dat als ik nog een paar uur zou doorwerken, ik het project zou kunnen afronden en een paar extra bonuspunten van mijn baas zou verdienen. Ik hield vol en tegen 22u30 was ik klaar. Klus geklaard.

Ik wilde het vieren. Ik drink niet (veel) en ik rook niet, dus wat kon ik anders doen? Al een paar maanden had ik een enorme drang om me gewoon uit te kleden en overdag door de kantoren van mijn werkgever te lopen. Ik kon het idee, maar niet uit mijn hoofd krijgen en het beeld kwam steeds weer naar boven. Al die mensen, bang om op te kijken, bang om hun baan te verliezen. Het hele idee was bedwelmend.

Natuurlijk was daar geen sprake van, omdat de hele verdieping 24/7 onder videobewaking staat voor veiligheidsdoeleinden. Maar toen herinnerde ik me mijn sleutel van het dak. Er zijn daar opslagplaatsen en een paar zenders, maar verder is het vrijwel verlaten.

Het was bijna 23.00 uur toen ik via de brandtrap op het dak kwam. Het gebouw is een van de hoogste in de stad, dus het is niet gemakkelijk over het hoofd te zien. Er is een hoge barrière om springers te voorkomen (een probleem in het verleden), maar je kunt niet worden gezien vanaf de begane grond. Met bonzend hart waagde ik mijn kans en trok al mijn kleren uit. Het was meteen een heerlijke ervaring, waarvan ik wilde dat meer mensen ervan konden genieten. Een tijd lang was ik vrijwel zeker de hoogste naakte persoon in de stad.

Ik vond een prachtige plek om te zitten en naar de weinige sterren te staren die vanuit het midden van de stad zichtbaar waren. Ik begon een diepgewortelde verbinding te voelen met de rest van het heelal, een diep spiritueel verlangen om daarbuiten in de kosmos te zijn, de verste punten te verkennen van dit prachtige kleine hoekje van de hemel dat we Planeet Aarde noemen. Dit geweldige gevoel duurde tot het moment dat een politiehelikopter in zicht kwam, zich omdraaide en recht op me af kwam.

Om eerlijk te zijn, ik werd gek. Volledig. Totale paniek. Ik rende naar het trappenhuis, pakte mijn kleren en verdween naar binnen, terwijl ik me net in de deuropening omkleedde. Als ik me rustig uit het zicht had bewogen, bijvoorbeeld aan de andere kant van een luchtafzuiging, zou ik vrijwel zeker ongezien zijn gebleven, mijn lichaamswarmte gemaskeerd door de warme lucht die uit het gebouw spoot.

Ik maakte mezelf netjes en keerde terug naar mijn kantoor. De klok aan de muur gaf 23.45 uur aan, maar ik verborg me in de serverruimte en wachtte tot mijn horloge 0.30 uur aangaf voordat ik besloot dat het veilig was om te vertrekken. Met mijn hart bonzend in mijn borst en een dunne zweetdruppel op mijn lip, liet de bewaker me het gebouw uit met een glimlach en een vrolijke goedenacht, maar verder zei hij niets.

Boven was de lucht leeg, op een paar eenzame sterren en een eenzaam vliegtuig op weg naar het vliegveld na. Er was geen teken van helikopters of wat voor soort politie dan ook. Ik liep naar mijn auto en reed voorzichtig en stil naar huis.

De drang om anoniem te blijven overheerste.